Bang voor onze EINDIGHEID?

We leven alsof we oneindig zijn.

Tot het lichaam protesteert, iemand sterft, een diagnose valt,

of de stilte ons inhaalt.

Dan herinnert iets ons eraan wat we eigenlijk al wisten : we zijn eindig.

In mijn praktijk merk ik hoe zelden mensen bang zijn voor de dood zelf.

Wat hen werkelijk angst aanjaagt, is alles wat daarmee samenhangt :

verlies van controle, afscheid, gemiste kansen, betekenisloosheid.

De vraag die onder veel klachten ligt is niet : "Ga ik dood?"

Maar eerder : "Heb ik geleefd?"

Onze cultuur helpt ons daar niet altijd bij.

We worden aangemoedigd om jong te blijven, productief te zijn,

vooruit te kijken.

Eindigheid past daar slecht in.

Ze ruikt naar falen, naar stoppen, naar kwetsbaarheid.

En dus duwen we haar weg.

Tot ze zich aandient als angst, onrust, leegte of somatische klachten.

Angst voor eindigheid is vaak angst om werkelijk aanwezig te zijn.

Want aanwezig zijn betekent : voelen, verbinden, risico nemen, verliezen.

En ik weet het : de woorden "hier en nu" beginnen cliché en afgezaagd te klinken!

Maar het is nu eenmaal de enige realiteit, het NU, en er voor kiezen om dat

ten volle te beleven, verlost ons van eideloze vragen die onbeantwoord blijven,

en van kwellende angsten.

Veel mensen blijven liever in een veilige wachtkamer van het leven dan de pijn

van de betrokkenheid te riskeren.

Maar wie niet wil sterven, durft soms ook niet echt te leven....