De wereld staat op scherp
Nieuws uit het Midden-Oosten, grote woorden van leiders zoals Trump,
analyses die elkaar tegenspreken... het kan een gevoel geven dat alles tegelijk
beweegt, en dat niets echt stabiel is.
En toch.
Vanuit een psychotherapeutische blik is dit niet alleen een verhaal over landen
en macht, maar ook over hoe mensen - individueel én collectief - omgaan met
angst en onzekerheid.
Ons brein zoekt gevaar op (ook als het er niet meteen is)
We zijn gebouwd om alert te zijn.
Ons zenuwstelsel scant voortdurend op dreiging.
Negatief nieuws krijgt daardoor automatisch meer gewicht dan positief,
of neutraal nieuws.
Dat betekent niet dat de wereld objectief gevaarlijker wordt -
maar wel dat ze zo kan aanvoelen.
Een kleine verschuiving helpt al : niet alles wat luid is,
is ook het meest bepalend,
niet alles wat escaleert, escaleert blijvend.
Ook op wereldniveau bestaat "regulatie"
Wat we in therapie vaak doen - vertragen - ruimte maken, de-escaleren-
gebeurt ook op grotere schaal.
Zelfs in gespannen regio's :
- worden gesprekken achter gesloten deuren gevoerd
- zoeken partijen naar manieren om gezichtsverlies te vermijden
- ontstaan er tijdelijke evenwichten
Dat is menselijke natuur gewoon : systemen zoeken, net als mensen,
uiteindelijk naar stabiliteit.
Wat je zelf kan doen
Zonder de wereld te ontkennen, kan je wel je houding ertoe veranderen :
- DOSEER NIEUWS : je hoeft niet elk detail te volgen om betrokken te zijn...
- BLIJF IN JE DIRECTE REALITEIT : je lichaam en omgeving zijn vaak rustiger
dan je hoofd...
- ZOEK KLEINE ZEKERHEDEN : routines, mensen, eenvoudige dingen...
Dat is geen wegkijken. Dat is jezelf reguleren in een onzekere context.
Een rustige gedachte
Misschien is hoop vandaag niet het geloof dat alles goed komt.
Misschien is hoop eerder dit :
- dat zelfs in spanning, systemen blijven zoeken naar evenwicht
- en dat jij, binnen je eigen leven, dat evenwicht ook kan blijven zoeken.
- Login om te reageren